..55..

گاهی میریم تا برسیم.کجاش رونمیدونیم.فقط میریم تا برسیم

بی خبر از اینکه همیشه رفتن راه رسیدن نیستـ
گاه برای رسیدن باید نرفتـ باید ایستادونگاه کرد باید دید. شاید رسیدیو ادامه دادن فقط دورتـ میکنه

باید ایستاد و نگاه کرد به مسیر طی شده

گاه رسیدیو نمیدونی
و گاه در ابتدای راهیوفکرمی کنی رسیدی

مهم رسیدن نیستـ.مهم آغازکردنه

که گاهی هیچوقتـ نمیشه
گاهی میشه بدونه اینکه بخوایی

پدرم می گفتـ تصمیم نگیر.اگه گرفتی شروع روبه تاخیر انداختن نرسیدنه گاهی آغاز نکردن یک مسیر بهترین راه رسیدنه

گاه حتی لازمه بعد از نمازت فکر کنی و ببینی پشت سر
اعتقادتـ چه می بینی ترس یا حقیقتـ؟

گاهی هم درختی، گلی رو آب بدی، حیوونی رونوازش کنیو

غذا بدی ببینی هنوز از طبیعتـ چیزی تو وجودتـ هست یا نه؟

یا پای کامپیوترتـ نباشی، گوگل و ایمیلو فلان رو بیخیال شی
باخونوادت دور هم بشینین یا گوش به درد دل رفیقت بدیو

ببینی زندگی فقط همین آهن پاره ی برقیه یا نه؟

شاید هم بخشی از حقوقت را بدی به یه انسان محتاج تا ببینی
در تقسیم عشق در نهایتـ تو برنده ای یا بازنده؟

لازمه گاهی عیسی باشی ایوب باشی

انسان باشی ببینی میشه یا نه؟

و بالاخره لازمه گاهی از خودتـ بیرون بیایو

از فاصله ی دورتر به خودتـ نگاه کنیو از خودتـ بپرسی که

سالها سپری شد تااینی بشم که الان هستم آیا ارزشش روداشت؟

سپس کم کم یاد میگیری که
حتی نور خورشید هم میسوزونتتـ اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ خودتوپرورش بدی به جای اینکه

منتظر کسی باشی تا براتـ گل بیاره.

یاد میگیری که میتونی تحمل کنی که
محکم باشی پای هر خداحافظی

و یاد می گیری که خیلی می ارزی
چون گاهی پروانه ها هم به اشتباه عاشق میشن

و به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرن