..177..

چیزی که الان هستم مسئولش خودمم

درسته سختیا،تلخیا،سرنوشتو...هم بی تاثیرنیستن

امافقط بخشی از زندگیمن شایدعامل این سختیا خودمم و

امتحانه استقامتی وجودنداره ولی حسه خوبیه توی اون

لحظه هایی که غموناراحتیوپریشونی بی هوا سرراهت هجوم میارنو

سبزمیشن کسی باشه توی زندگیت که بدون اینکه

حرفی بزنی خودش متوجه شه و درکت کنه و وجودش،حضورش

به زندگیت آرامشوامیدبپاشه حتی در حد یه نگاه یه کلام یه نوشته

کسی که واقعااولویتش باشی واقعادوست داشته باشه

نه از روی نیاز نه از روی اجبار و نه از روی تنهایی بلکه

برای اینکه بدونه تو ارزششوداری که همچین حسی

بخوادبهت داشته باشه نه اینکه وقتش خالی بشه

که بخوادباهات حرف بزنه بلکه وقتشوخالی کنه

تاباتوحرف بزنه ،واقعاچیزه زیادیه که

بدونیم حضورمون باعث میشه کسی احساسه ارامش کنه

امابخوایم ازش دریغ کنیم؟؟

ولی خب یکی از سخت ترین غم هابه نظرم اینه

کسی نباشه اونجوری که بایددرکت کنه

من خودم بارهاوبارهاداشتم توی دردمیسوختم

ولی به مظلومانه ترین شکل ممکن توی دنیای

کوچیکه خودم باهمه چی کنارمیومدم

ولی حالاکه انقدروحیاتم تغییرکرده

انصافه به خاطره تمومه بی محبتی هایی که

قلبموسردکردن بخوام کم بیارم؟؟

شایدبارهاوبارهابه خاطره یه سری چیزا

که قراره مثه خوره بیوفته به جونم ناراحت شم

وحتی اشک بشم ولی درجا نمیزنم

اون ذات مغرورم بهم اجازه نمیده که

بیخیالانه ازکناریه سری آدمیزادا وخواسته هام

که اولویتم بودنوهستن به سادگی بگذرم

مخصوصاخواسته هام به همین دلیل همه ی اهدافمو

بازم از سرمیگیرم چون میدونم میتونم رشدکنم جوانه بزنم

و میتونم خیلی بهترازقبل ادامه بدم

به خودم میگم صبرداشته باش شایدفردایی که میاد

مثل دیروزت نباشه ولی فرصتوازخودت نگیراز بقیه هم نگیر

امیدداشته باش وقتش که برسه همه چی خوب میشه

امامنتظرهیچ معجزه ی بدون تلاشی نباش

ادامه بده حتی اگه همه هم به اهدافت بخندن